“kana kana içiyorum şişeden”

hayır!!!…

neredeyse tüm olağan dışılığına olağan alışkanlıklarını eklemekteyken, zaman zaman yani ara sıra, sıradanlığı layık görmekteyken farkına varmakta aniden -sanki- …

“neden?”

kocaman bir neden sorusu yalnızca göz bebeklerine yansımışken ve akşamların mum ışığı ve kızılımsı bir mavi… yarım kalan, belki de sadece yarım kalmış görünen ve sonrasında bir başına tamamlanan, istenen-dilenen bir birbaşınalık… birbaşınalık da değil aslında… “neyse ne?!?” de değil! o derece bir umursamazlık da değil aslında!! sadece zaman geçirmek de değil aslında!! maddeleştirmek, kategorize etmek de değil!! ara sıra kısa kısa kopmak-yok olmak da değil aslında!!

“neyse ne?!?” de değil ya…

neyse…