aşka borçlanıyorum her geçen gün evet; her geçen gün onu değil, onun yansımasını yaşıyorum onu var sayarken yok görerek…

aşkı her geçen gün ve hatta her durum yorumlamasında farklılaştırıyorum ve eleştiriyorum esnekliğini; şu aşk, bu aşk değil diyerek…
aşkın nesi var, nesi yok, nesi kör; yalnızca kişilere özelleştiriyorum umarsızca ve arsızca… ve diyorum ki “aşk, işte bu şekilde aşk ve aşk arsızca var arsızca yaşandığında…”
aşkın yaşına, soyuna, ırkına, rengine, boyuna, enine,… bakıyorum ayrı ayrı; tümüne, bütününe bakamıyorum, yapamıyorum: yaptığımda aşk’ı terkediyorum…

aşk’ın acımasızlığını ya da aşırılığını yaşıyorum farkında olmayarak; farkına vardığımda ihanet ediyorum: borçlanıyorum.
ihanetim intihara, borçluluğum öpücüğe dönüşüyor; aşkla başlayıp, aşkı bulamıyorum…