“Başlangıcı yarattığım an ölümsüzdür. Bu an uğruna başlangıca katlanıyorum.” (nietzsche)

“Başlangıcı yarattığımız an ölümsüzdür. Bu an uğruna başlangıcımıza dönüyorum.”

Buradasın. Seni görüyorum ve göremiyorum. Sen varken seni yazmak korku verecek kadar zor, korku verecek kadar da güzel. Keşke, resim yapabilseydim. Kırmızı başlıklı mavi kalemimin resmini. Senin resmin olurdu. (hay allah! Fazla arabesk oldu galiba.) böylece, ben de sınavda barajı geçerdim. Puanım düşük de olsa, “ikinci sınav”a katılmaya hak kazanırdım. Belki de “ziya” olurdum da tepetaklak düşerdim. Saçmalıyorum. Üstelik, alkol de yok. Alkollü saçmalar biriktirmeli. Saçmalar biriktirmek için alkol içmeli.

Alkolsüz yaşam anlamsızdır. Alkolsüz kişi susuz bitkiye benzer. Damlaya damlaya alkol olur. Alkol felakettir, o halde, saçmalamak da felakettir.

“Felaketim olurdu, ağlardım.” (atilla ilhan)
“Felaketim olurdu, yaşardım.”

Biraz önce gittin. (mi?) Karar vermene, karar vermeme, senin kararını beklemeden karar vermiş olmak kötü bir bencillikten öte, hem salakçaydı hem de seni –belki- zor durumda bıraktığım için yapmamam gereken müthiş bir eşeklikti.

Sen son soruyu bence bilerek yanlış yaptın. Manyak kız. Hayat yaşamaya değer. Kararı sana bırakma kararıma sevinmeye başladım şimdi. Kararını beklemek güzelmiş.

Belki de, beni seni görebileceğim bir yerde beklersin. Ben sana yönelince döner gidersin. Ben de sürekli peşinden gelirim, sen hiç durmazsın. Sen yürürken koşsam bile yetişemem sana. (paradoks.) (hayalle avunma?) Belki de bir yere gizlenir, beni izler, seni görmemi beklersin. Ama bilmezsin ki, ben körüm; beyaz bastonum da köpeğim de yok. Seni gördüğümü gene de sanırım oysa. Görürüm seni. Gördüğüm sen değilsindir. Ama ben hep seni gördüm sanırım. Ya da gördüğüm gerçekten sensindir de, ben seni gördüğümü sandığımı sanırım.
Belki de sen başka bir “cinlik” düşündün. Örneğin, benim bunları düşünmemi düşündün. Ya da benim kararsızlık kararımı sevmedin. Bilmiyorum. Ama sen, belki, biliyorsundur.