Ben her şeyi zaten bilmiyordum. Bildiğimi sandığım anlardan biriydi. O an. O da o’ydu. Muy du? Ama gene, gene miydi?

Üstelik “sevgicilik oyunu”nu da sevdiğini söylüyordu. Bak, şimdi soru çözüyorum. Soruları şimdiki gibi sorun etmiyorum şimdilerde. Bugün Pazar.

Belki, belki denmeyeceği bir gün yaşayacak belki. Belki.

Ne oluyor?
Oluyor (mu?) Ne?
Dün, pembe(b) güzeldi.
Ben çirkin güzeldim (mi?)
Kızım bana çiçekler toplamış. Kır çiçekleri.
Ya sen? Senden hiç çiçeklerimi mi almayı (mı?)…

Yani, şimdi bugün bir saat daha fazla mı yaşayacağım. Oyuncusuz. Saatler uygun adım dur! (kaptan ahab’ın saati yoktu galiba, sadece tek yönü gösteren pusulası vardı.)
Karım mobydick okuyor galiba.

Dün gülüyordu-k. (mu?)
Konuşuyorduk. (mu?)
Hem ben hem de ben neredeydim?
Ya hem ben, ya hem o neredeydik?
Ya da hem …, hem … ?

Uzaktaki yakında olana gideceğim.
Hey! Ben beni yaşıyorum. (sanki.)
Sanki sen de hem beni, hem kendini yaşıyorsun. Değil mi?