gecelerden: siyahi bir kelebek…
yılın en uzun gecesine bir gün kala…

yüreğim su topladı yine; patlatınca acıyor ve yaralanıyor iyiden iyiye, dokunmayınca hissizleşiyor, ne yapmalı diye düşünüyorum yine… en çok ben mi düşünüyorum yine, en çok ve yalnız başına düşünmek iyi olmuyor sanıyorum. evet, yararlı olmuyor yüreğime.. sanki her sıvı tüketimimde çoğalıyor su torbaları…

yoksa sanrısal bir acı mı bu? hayır, hayır “sanrısal” deyişi uygun olmadı yine…

böyle acırken, kendine bile katlanamıyorken, neye katlanılabilinir ki? nelere anlam yüklediysem, yüklüyorsam çöküşleri acıyla oluyor daima, çöküyorlar dıştan gelen müdahelelerle. yalnız başına düşünmeye devam ediyorum yine… ve yalnızlığa ihtiyaç duyuyorum yanıbaşımda duran sevgimle…

patlamasın istiyorum bu su baloncukları, dolmasın da. oracıkta öylece duruversinler istiyorum. yoksa içime akan göz yaşı damlacıkları mı inşa ediyor bu baloncukları… oysa ki ben çok severim bir yanından dışarıyı yansıtan baloncukları…

susuyorum dışıma… içime doluyorum elimde olmadan, gidiyorum…