sen bana hüzünlerini versen, ben de sana öfkelere dönüşmüş hüzünlerimi… ve sonrasında sen “ben” olsan, ben “sen” olsam, baksak birbirimize öteki’mizden: “sevgili aynaları”mızdan…

hüzünsüz kalmaya dayanamam bilmez değilsin. dayanamam duygu yoksunluğuna; hüzün duygularımın tamamı demektir bilmez değilsin. bilmez değilsin; hüzünlerim neşelerimi barındırır, hüzünlerimin gözleri çakmak çakmaktır, neşelerimin deli deli… bilmez değilsin; durgundur da hüzünlerim dingindir de, dengedir de kimi zaman -hüzün de lazımdır neşe de lazımdır bana-, öfkedir de, bencilliktir de… çoğullanmış tek kişilik bir yalnızlığı yaşar sevgi duyarak yanılsama tadında, karar veremeyerek ne kadar gerçek ne kadar yalan olduğuna bilmez değilsin… üstelik bilmez değilsin tüm bu hüzünsel paylaşımların apaçık değil de açıkça dillerimden süzül-me-lerini… kim bilir, belki süzülerek gelirlerken sana o takip etmekte zorlandığım tuhaf dolambaçlı yollardan, yorgunluk düşüyordur üstlerine, basıyordur damgasını, değişiyorlardır yolculuklarında… yine de bilmez değilsin ama…

sen bana nelerini istiyorsan ver, ben de sana öfkelere dönüşmüş hüzünlerimi… ve sonrasında ben “sen” olsam, sen “ben” olsan, baksak birbirimize öteki’mizden: “sevgili aynaları”mızdan…

baksak, konuşmasak…