hüzündür asıl mavi olan ve hüzündür asıl korkutan insanı:

görünmeyen bir gözyaşıdır bu; görüneni önemsenmeye pek değer görülmez… önemseneni; göz önünde yaşanmayanı, söze, dile getirilmeyenidir. her ne kadar görülse de mavimsi gözyaşları, dillendirilmedikçe önemsenmez, dillendirildikçe görmezden gelinir, korkulur, uzaksanır…

dillendirilen gözyaşıdır mavimsilenen…
dillendirilen gözyaşı artık yerini dile bıraktığından ve ‘yaş’lanmadığından belki; dönüştüğü mavimsi renk, hüznün rengidir. asıl nedeni de budur görülmeyişinin o parlaklığının.

insan hüzünden korkar; hüznün beraberinde getireceklerinden korkar, hüznün daha da anlamlaşmasından korkar; anlamlılık korkutur insanı…

bir de bakıyorsun; ne gözyaşı, ne mavilik… alabildiğine deniz, alabildiğine gökyüzü, alabildiğine dehliz…